Próby tępienia fałszerstw przez ustanowienie zbrojnej kontroli na granicach upadły z powodu braku wojska, ale również dlatego, że sprzymierzone oddziały rosyjskie nie zamierzały poddawać się kontroli. Dwór wysunął pomysł zwołania specjalnego sejmu w sprawach monetarnych. Henryk Brühl przedstawił projekt założenia polskiej mennicy – sejm zwołany na 27 kwietnia 1761 r., zerwała jednak Familia (stronnictwo Czartoryskich). Mimo to podskarbiowie koronny i I litewski ogłaszali i wielokrotnie korygowali „redukcje” monety, mające na celu eliminację najgorszych gatunków i unormowanie kursu innych. Pojawiały się też lokalne redukcje, które, choć kierowane dobrymi intencjami, pogłębiały tylko ogólne zamieszanie.
Negocjowano wybijanie nowej monety Rzeczypospolitej w Gdańsku i Toruniu, ale wobec braku pozytywnego rezultatu 30 listopada 1761 r. Brũhl odświeżył koncesję Fregego, zezwalając mu bić z polskich monet:
dukaty, dwuzłotówki. złotówki, półzłotki i grosze miedziane.
Wobec okupacji Lipska przez wojska pruskie jako siedzibę mennicy wskazano Drezno, Sayger Hütte (czyli Grünthal) lub Gubin. Była to wymuszona przez okoliczności trzecia faza działalności monetarnej Augusta III.