Improvisations sonoristiques (Improwizacje sonorystyczne) – utwór kameralny, skomponowany przez Witolda Szalonka w 1968.

Kompozycja przeznaczona jest na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian. Powstała na prośbę Zygmunta Krauzego, z przeznaczeniem dla jego zespołu kameralnego Warsztat Muzyczny.

Premiera Prawykonanie utworu odbyło się 22 lutego 1968 w Royal College of Art w Londynie, w wykonaniu zespołu Warsztat Muzyczny, w składzie: Czesław Pałkowski — klarnet, Edward Borowiak — puzon, Witold Gałązka — wiolonczela, Zygmunt Krauze — fortepian.

Charakterystyka utworu Jest to jeden z utworów, w którym kompozytor badał sonorystyczne możliwości tradycyjnych instrumentów, zwłaszcza instrumentów dętych drewnianych. Inspiracją do takich poszukiwań była fascynacja Szalonka instrumentem dętym australijskich Aborygenów — didgeridoo, w którym dźwięki wydobywa się poprzez skomplikowane sposoby dmuchania. Szalonek interesował się także polską muzyką podhalańską i jednootworowym fletem ściśle związanym z alikwotami.

W kompozycji wszystkie cztery instrumenty są wykorzystane w niekonwencjonalny sposób i poddawane wyrafinowanym technikom artykulacyjnym, dzięki którym możliwe jest nie tylko uzyskiwanie dźwięków o określonej wysokości, ale także różnego typu szumów i szmerów.