Będąc odkrywcą „dźwięków kombinowanych”, czyli wielodźwięków o specyficznej barwie, możliwych do uzyskania na instrumentach dętych drewnianych, Szalonek przyjął je za podstawę brzmieniową generowaną przez klarnet w Improwizacjach sonorystycznych. Występują one tutaj w formie prostej i trylowej, np. tryle kombinowane (dające efekt jednodźwiękowej pulsacji) czy frullato na ustniku. W puzonie wykonywane są najniższe możliwe do wydobycia dźwięki frullato tak, by słyszalna była wyłącznie wibracja powietrza; osiągane są też takie efekty, jak syczenie na ustniku instrumentu lub mówienie do ustnika z płynnym wtapianiem w mowę dźwięków o podanej wysokości.
Artykulacje nietypowe dla wiolonczeli, to m.in. gra arco przy żabce, saltato, wydobywanie najwyższych dźwięków flażoletowych czy gra tuż za podstawkiem. Zaś efekty brzmieniowe fortepianu wynikają z jego preparacji, np. naklejenia taśmy na określony obszar strun oraz z gry wewnątrz instrumentu za pomocą dłoni, drewienka lub metalowego prętu.