broń zasilana była z magazynka na 30 nabojów (masa naboju wynosiła 0,125 kg przy masie pocisku 0,051 kg), a szybkostrzelność praktyczna wynosiła 400 strzałów na minutę przy prędkości początkowej 790 m/s. Jednostki wyposażone też były w hydrofony.

Załoga pojedynczego okrętu składała się z 7 oficerów oraz 50 podoficerów i marynarzy.

Służba „Glauco” i „Otaria” weszły do służby w Regia Marina w drugiej połowie 1935 roku. Obie jednostki wzięły udział w wojnie domowej w Hiszpanii, a następnie służyły na Morzu Czerwonym. W 1939 roku „Otaria” i odbyły rejs na Ocean Indyjski. 10 czerwca 1940 roku, w momencie ataku Włoch na Francję, okręty pełniły służbę na Morzu Śródziemnym wchodząc w skład 12. eskadry (wł. Squadriglia) 1. Flotylli okrętów podwodnych (wł. Gruppo sommergibili) stacjonującej w La Spezia i Neapolu (w skład której wchodziły ponadto „Comandante Cappellini”, „”, i ). Po rozpoczęciu działań wojennych „Glauco” odbył trzy wojenne patrole, podczas jednego z nich atakując bez powodzenia ogniem artyleryjskim brytyjski parowiec „Baron Erskine” o pojemności 3657 BRT (26 czerwca).