Tak przebudowany szybowiec został wykorzystany w tym samym roku w ramach kursu doświadczalnego na lotnisku mokotowskim.

Szybowiec spodobał się za granicą i był produkowany na podstawie licencji w Estonii, Finlandii, Bułgarii, Jugosławii i Palestynie. W 1937 roku szybowiec został wykorzystany przez harcerską grupę szybowcową w Stanach Zjednoczonych do szkolenia Polonii amerykańskiej. Po zakończeniu szkolenia szybowiec pozostawiono w USA. Jeden lub dwa egzemplarze szybowca Wrona-bis zostały zamówione przez Egipt, ale nie zostały dostarczone.

Szybowiec charakteryzował się dobrymi osiągami, miał odpowiednie do celów szkoleniowych doskonałość i opadanie. Pozwalało to na szkolenie pilotów kategorii A i B z wykorzystaniem nawet niewielkich wzniesień. Prosta konstrukcja nie przeszkadzała w wykonywaniu dłuższych lotów: w 1936 roku Piotr Mynarski wykonał na nim lot trwający 4 godziny. „Wrona” miała również wady. Nacisk na niską masę szybowca powodował uszkodzenia konstrukcji podczas lądowania, co zwiększała koszty użytkowania.