Na początku 1950 roku szybowiec został skreślony z rejestru statków powietrznych. Został przekazany do Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie.
Konstrukcja Jednomiejscowy szybowiec szkolny w układzie zastrzałowego górnopłatu o konstrukcji drewnianej.
Kadłub dwuczęściowy, składający się ze skrzynki i kratownicy. Na przodzie skrzynki znajdowało się miejsce pilota wyposażone w siodełko, drążek sterowy, orczyk i hak startowy. Kratownicowa część kadłuba była usztywniona w płaszczyźnie poziomej naciągami mocowanymi do skrzydeł.
Płat o obrysie prostokątnym, dwudzielny, dwudźwigarowy, wyposażony w lotki o napędzie linkowym. Do pierwszego dźwigara kryte sklejką, dalej płótnem. Podparty dwoma parami drewnianych zastrzałów. We „Wronie-bis” wprowadzono usztywnienie przednich zastrzałów wspornikami rurkowymi.
Usterzenie krzyżowe, statecznik pionowy kryty sklejką. Do niego był zamocowany dwudzielny statecznik poziomy, również kryty sklejką. Powierzchnie sterowe kryte płótnem, napęd sterów linkowy.
Podwozie jednotorowe złożone z dwóch amortyzowanych krążkami gumowymi płóz z drewna jesionowego zamontowanych pod skrzynką oraz płozy ogonowej.
Malowanie Elementy drewniane konstrukcji były malowane lakierem bezbarwnym, powierzchnie płócienne były w kolorze cellonu i pokryte lakierem bezbarwnym.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polskie szybowce