Oprócz Gendowa pionierami kina bułgarskiego byli także Borys Grezow (Po pożarze nad Rosją, 1929) oraz Wasił Bakyrdżijew (Charlie Chaplin na szczycie Witoszy, 1924; Złodziej w ekspresie, 1931).
W trakcie II wojny światowej popularność zdobyły historyczny epos Dymitra Minkowa Bułgarzy w dawnych latach (1945) oraz Burzliwa noc (1942) Jeana Georgescu na podstawie sztuki Iona Luki Caragiale. Po zajęciu Bułgarii przez wojska sowieckie i przejęciu władzy w kraju przez Todora Żiwkowa kino bułgarskie zostało podporządkowane dogmatom socrealizmu, który zaczęli stopniowo przezwyciężać młodzi debiutanci. W 1954 z uznaniem spotkała się biografia poety Nikoły Wapcarowa, Pieśń o człowieku autorstwa Borisława Szaralijewa. W 1958 Rangel Wyłczanow nakręcił Wyspę śmierci, poświęconą komunistycznemu powstaniu z 1923.