Przejściowa liberalizacja branży (1960–1969) Pomimo zaostrzenia represji przez reżim komunistyczny Żiwkowa, w latach 60. XX wieku ujawniły się osobowości autorskie czerpiące inspirację z europejskich nowych fal. Wśród docenianych twórców znalazła się jedna z pierwszych reżyserek filmowych, Binka Żeljazkowa. Jej film Gdy byliśmy młodzi (1961) ukazywał konflikty wewnątrz komunistycznej organizacji partyzanckiej podczas II wojny światowej, które po nieudanych operacjach wojskowych doprowadzają do wzajemnych oskarżeń o zdradę. Z uznaniem spotkał się również Wyłczanow, którego Słońce i cień (1962) był apokaliptyczną przypowieścią o wojnie nuklearnej, natomiast Inspektor i noc (1963) ukazywał losy detektywa mierzącego się ze zmową milczenia w sprawie otrucia bawidamka. Wielki sukces komercyjny odniósł natomiast Nikoła Korabow swym filmem Tytoń (1962) o młodzieńcu, który cynicznie pnie się po szczeblach drabiny społecznej w Bułgarii przełomu lat 30. i 40. XX wieku. Bardziej melodramatyczną formułę, bliską filmom Jeana Renoira, wybrał Wyło Radew w swoim cenionym przez publiczność debiucie Złodziej brzoskwiń (Крадецът на праскови, 1964).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kinematografia bułgarska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.