Jednakże po 1965 cenzura filmowa uległa zaostrzeniu; filmy takie, jak Poniedziałek rano (1966) autorstwa Rosjanki Iriny Aktaszewej i Christa Piskowa oraz Przywiązany balon (1967) Żeljazkowej nie zostały dopuszczone do dystrybucji, a ich twórców spotykały represje polityczne.

Gwałtowny rozwój bułgarskiej kinematografii (1970–1979) Od 1970, pod wpływem swej córki Ludmiły, Żiwkow zgodził się na rozluźnienie cenzury filmowej w Bułgarii. Zwiększony został budżet, z którego finansowano produkcję filmową, dokonała się również decentralizacja działalności filmowców – utworzono cztery zespoły filmowe. Na skutek przemian strukturalnych kinematografia bułgarska wkroczyła ponownie w swoją fazę rozwojową. Uznanie wówczas zdobyły produkcje odwołujące się do świadomości zbiorowej Bułgarów. Kozi róg (1972) Metodiego Andonowa ukazywał historię bułgarskiego pasterza, który po brutalnej śmierci jego żony – zbiorowo zgwałconej przez Turków – wychowuje swoją córkę na przyszłą zabójczynię oprawców. Prestiżowy sukces komercyjny i artystyczny Koziego rogu (nagroda na MFF w Chicago, ponad 2 miliony widzów) umożliwił artystom takim jak Żeljazkowa powrót do łask decydentów. Żeljazkowa w 1973 nakręciła film Poslednata duma, poświęcony losom kilkorga kobiet prześladowanych przez reżim carski w latach 30. XX wieku.