Sutan Takdir Alisjahbana (ur. 11 lutego 1908 w Tapanuli, zm. 17 lipca 1994 w Dżakarcie) – indonezyjski pisarz, publicysta i językoznawca. Odegrał znaczną rolę w ukształtowaniu indonezyjskiej polityki językowej.

Życiorys Kształcił się w Hollandsch-Inlandsche School w Bengkulu, a później studiował w holenderskiej szkole pedagogicznej (Kweekschool) w Bukit Tinggi (Sumatra Południowa). W latach 1931–1933 kontynuował kształcenie w Batawii (Hoofdakte Cursus) w celu uzyskania certyfikatu dyrektora szkoły. W 1937 r. wznowił studia, wstępując do szkoły prawniczej (Rechtshogeschool) w Bandungu.

Jako powieściopisarz debiutował utworem Tak Putus Dirundung Malang („Nieszczęście bez końca”), opublikowanym w 1929 r. Był współzałożycielem pierwszego magazynu literackiego w języku indonezyjskim – „Poedjangga Baroe” („Nowy pisarz”).

Podkreślał znaczenie wspólnego języka narodowego. Studiowanie prawa rozbudziło w nim zainteresowanie regułami i językiem. W 1943 r. został sekretarzem Komisji Języka Indonezyjskiego (Komisi Bahasa Indonesia). W 1948 r. wydał Tatabahasa Baru Bahasa Indonesia, nowoczesny opis gramatyki indonezyjskiej.