Jego prace malarskie powstają w oparciu o przygotowanie wcześniej makiety – rodzaj autorskich martwych natur.
„(….) Z nieskończonych możliwości, jakie oferuje artyście sztuka, Zawicki wybiera restrykcyjnie zawężony wycinek: martwe natury na temat własnoręcznie skonstruowanych makiet sztucznej natury. Ta dobrowolna rezygnacja praktycznie ze wszystkiego wygląda na obłęd, ale w tym szaleństwie jest metoda. Zakreśliwszy raz granice tego klaustrofobicznego terytorium, artysta zapełnia je szczelnie malarskimi konceptami, komplikuje pozornie tylko ograniczoną formułę, rozszerza ją od środka, mnoży wariacje; każdy obraz wnosi do tego dyskursu coś nowego, każdy go wzbogaca. Cóż to jednak za dyskurs? Zawicki nie tytułuje prac, widz desperacko szuka w tych przedstawieniach jakiejś alegorii, szyfru, znaczenia umieszczonego pod powierzchnią przedstawienia. Nie znajduje go jednak w głębi obrazu, wszystko jest na powierzchni. Nowożytna martwa natura rozkwitła w momencie, w którym sztuka europejska zaczęła uniezależniać się od religijnych i metafizycznych zobowiązań i zaczęła się wybijać na autonomię.