Nieprzypadkowo tak intensywnie rozwinęli ten gatunek siedemnastowieczni Holendrzy, pionierzy rynku sztuki – pierwsi artyści, którzy na dużą skalę zaczęli tworzyć już nie obiekty kultu, wizualizacje religijnej wyobraźni czy politycznego porządku, lecz czyste malarstwo adresowane do ludzi poszukujących nie tyle tematów, ile obrazów. Tematem Zawickiego jest właśnie malarstwo, sam akt przedstawiania oraz niepokojąca, niesamowita dwuznaczność, która towarzyszy zarówno dokonywaniu tego aktu, jak i oglądaniu jego skutków – obrazów. Prawdziwa przyjemność obcowania z pracami Zawickiego wiąże się z odkryciem, że choć przedstawienie rzeczywistości jest praktyką starą jak kultura, to nie da się jej oswoi. Jeżeli bierze się za nią ktoś, kto jak Zawicki rozumie głęboko niesamowitość przedstawienia, to zawsze pozostanie ono czymś niebywałym, całkowicie nienaturalnym, a więc całkowicie ludzkim.”- Stach Szabłowski, Ogród nieistniejący, ale przedstawiony, czyli obecność malarstwa w obrazach Marcina Zawickiego, w katalogu wystawy: Marcin Zawicki. Coś dziwnego tu się zbliża. , Publ.