W latach 1988–1990 Irakijczycy poczynili duże postępy w swoim lokalnym programie rakietowym aby przezwyciężyć irańską przewagę rakietową. Iraccy inżynierowie najwyraźniej polegając w dużej mierze na zagranicznej pomocy technicznej i sprzęcie opracowali program koncentrujący się na ulepszeniu działania R-17 (SCUD-B) do serii pocisków balistycznych o zasięgu przekraczającym 800 kilometrów.
Miejsce montażu znajdowało się w pobliżu At-Tadżii. Wynikiem tego programu był nowy pocisk Al-Hussein (w ramach projektu Projekt 1728) i jego ulepszona wersja Al Abba. Al-Hussein miał zasięg od 600–650 km (około 400 mil) i pozwolił armii Iraku na atak w głęboko położone irańskie cele strategiczne (miasta, bazy wojskowe, lotniska i fabryki).
Prace nad pociskiem Pełne udokumentowanie programu rakietowego Iraku (w tym Al Hussein) okazało się trudnym zadaniem z różnych powodów. Przede wszystkim dobrze znana niechęć Iraku do przestrzegania ustaleń ONZ po 1 wojnie w zatoce perskiej, a ponadto początkowe partie informacji dostarczone przez Irak zostały opisane jako „mylące, wprowadzające w błąd lub niedokładne”, co utrudnia precyzyjne opisanie.