Program taktycznych pocisków balistycznych w Iraku był początkowo skoncentrowany na ulepszeniu R-17 z głowicą 8K14 (znaną w kodzie NATO jako SS-1c). Iraccy naukowcy zaczęli od inżynierii wstecznej R-17. W szczególności Irak zdobył wiedzę specjalistyczną w zakresie systemów napędowych pocisków i materiałów pędnych, technologii naprowadzania na cel i systemów sterowania, produkcji płatów oraz nabył sprzęt do precyzyjnej obróbki. Wysiłki obejmowały zakup zaawansowanych maszyn i technologii produkcyjnych, a także zakup od różnych dostawców komponentów do systemów rakietowych.
Pocisk został zmodyfikowany poprzez zmniejszenie wagi oryginalnej głowicy z 945 kg do 500 kg i zwiększenie pojemności paliwa. Irakijczycy rozszerzyli również szynę nośną produkowanego przez Sowietów MAZ-543, aby dopasować ją do dłuższych pocisków budowanych lokalnie. Jednostką odpowiedzialną za utrzymanie i eksploatację nowych pocisków była początkowo Brygada 224, utworzona w 1976 roku, oddelegowana do obsługiwania R-17 importowanych z ZSRR od 1972 roku.Głowica Al-Hussein była wyposażona w ładunek: konwencjonalny (wybuchowy), chemiczny, biologiczny i nuklearny. Według raportów inspektorów ONZ Irakijczycy byli w stanie wyprodukować wszystkie główne elementy systemu do 1991 roku.