14 listopada został przerzucony z Wulki na odsiecz III dzielnicy oraz gminy Zamarstynów, który zajął wieczorem tego dnia, a także Hołosko. Wówczas objął ogólne dowództwo pododcinka nad wszystkimi oddziałami Zamarstynów-Podzamcze. Po zajęciu Gabrielówki, w nocy 17 listopada ppor. Starck dokonał zajęcia rzeźni miejskiej przy ul. Nowej Rzeźni w VI odcinku. Walki trwały do zawieszenia broni 18 listopada. Zasłynął w podstępnych sposobach walki (określane jako fortele Kmicicowe), np. pojawiał się na tyłach wroga skąd trąbką wydawał rozkazy zmiany pozycji. W komunikatach Naczelnej Komendy pisano, że ppor. Starck odznaczał się duchem ofensywy.
Po oswobodzeniu Lwowa przez Polaków został awansowany na stopień kapitana. Został dowódcą kompanii w 2 pułku Strzelców Lwowskich. Jego kompania stacjonowała w Dublanach w sile 120 bagnetów. Stamtąd pod koniec listopada 1918 jego kompania zajęła Laszki Murowane. Poległ 5Według Stanisława Niciei 6 grudnia 1918. Nabożeństwo żałobne w pierwszą rocznicę śmierci Wilhelma Jana Starcka zaplanowano na 6 grudnia 1919, grudnia 1918 pomiędzy Laszami Murowanymi a Melechowem. Według różnych wersji został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie (pole 5) lub w jego części osobnej, tj. na Cmentarzu Obrońców Lwowa (kwatera I, miejsce 12).