poprawiono też warunki bytowe załóg.
Okręty typu Orion powstały w dwóch stoczniach w Nantes: „Orion” zbudowany został w Ateliers et Chantiers de la Loire, a „Ondine” w Chantiers Dubigeon. Stępki okrętów położono w 1929 roku, a zwodowane zostały w 1931 roku.
Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby „Orion” (Q165) Loire 9 lipca 1929 21 kwietnia 1931 5 lipca 1932 „Ondine” (Q166) Dubigeon 30 sierpnia 1929 4 maja 1931
Dane taktyczno-techniczne Jednostki typu Orion były średniej wielkości okrętami podwodnymi o konstrukcji dwukadłubowej. Długość między pionami wynosiła 66,75 metra, szerokość 6,2 metra i zanurzenie 4,4 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 558 ton, a w zanurzeniu 787 ton. Okręty napędzane były na powierzchni przez dwa dwusuwowe silniki wysokoprężne o łącznej mocy 1400 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 1000 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 14 węzłów na powierzchni i 9 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 2300 Mm przy prędkości 13,5 węzła w położeniu nawodnym (lub 4000 Mm przy prędkości 10 węzłów) oraz 82 Mm przy prędkości 5 węzłów w zanurzeniu. Zbiorniki paliwa mieściły 65 ton oleju napędowego.