Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 80 metrów.

Okręty wyposażone były w osiem wyrzutni torped: trzy stałe kalibru 550 mm na dziobie, jedną zewnętrzną kalibru 550 mm na rufie, podwójny zewnętrzny obracalny aparat torpedowy kalibru 550 mm oraz podwójny zewnętrzny obracalny aparat torpedowy kalibru 400 mm. Łącznie okręty przenosiły dziewięć torped, w tym siedem kalibru 550 mm i dwie kalibru 400 mm. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 75 mm M1928 L/35 oraz pojedynczy wielkokalibrowy karabin maszynowy Hotchkiss kalibru 13,2 mm L/76. Jednostki wyposażone też były w hydrofony.

Załoga pojedynczego okrętu składała się z 3 oficerów oraz 38 podoficerów i marynarzy.

Służba „Orion” i „Ondine” weszły do służby w Marine nationale 5 lipca 1932 roku. Jednostki otrzymały numery ewidencyjne Q165 i Q166. W momencie wybuchu II wojny światowej okręty pełniły służbę na Morzu Śródziemnym, wchodząc w skład 12. dywizjonu 2. Flotylli okrętów podwodnych w Oranie.