27 lipca 1940 roku „Junon” wszedł do służby w marynarce Wolnych Francuzów. Od 15 grudnia 1941 roku do 2 stycznia 1942 roku okręt patrolował wody Zatoki Biskajskiej nieopodal Brestu, uczestnicząc w blokadzie portu (przebywały w nim m.in. pancerniki „Scharnhorst” i „Gneisenau”). W styczniu 1942 roku „Junon” znajdował się w Falmouth w składzie brytyjskiej 5. Flotylli okrętów podwodnych, a jego dowódcą był kmdr por. (fr. capitaine de frégate) Jean-Marie Querville. 19 października 1942 roku na zachód od Bodø (na pozycji ) okręt zatopił pływający w służbie niemieckiej norweski parowiec „Nordland” (724 BRT). W kolejnych dniach jednostka usiłowała zająć pozycję na przypuszczalnej trasie marszruty pancernika „Tirpitz” i krążownika ciężkiego „Admiral Scheer” z Narwiku do Trondheim, jednak brak paliwa zmusił „Junona” do powrotu do bazy w Lerwick (23 października).

W latach 1943–1944 „Junon” trafił do stoczni na remont połączony z modernizacją, który objął m.in. demontaż dwóch wkm kal. 13,2 mm oraz instalację pojedynczego działka przeciwlotniczego Oerlikon kal. 20 mm Mark II/IV, radaru i sonaru. W 1944 roku dowództwo okrętu sprawował kpt. mar. Étienne Schlumberger.