W latach 20. i 30. miał duży wpływ na kształtowanie polityki japońskiej wobec Polski i w latach 1934–1935 ponownie był attaché wojskowym w Polsce.
Po powrocie do kraju został awansowany na stopień generała porucznika i mianowany szefem Departamentu Wyposażenia (Seibi-kyoku) w (Rikugun-shō, znane również jako Ministerstwo Wojny). W 1938 objął stanowisko zastępcy generalnego inspektora oświaty wojskowej, a 10 grudnia tego samego roku został mianowany wiceministrem wojny i pełnił tę funkcję do 1939 roku. Następnie został ponownie powołany do czynnej służby i od kwietnia 1939 dowodził operującą w Chinach, a od kwietnia 1940 armią w Mongolii. W 1941 został przydzielony do Sztabu Generalnego i przez kilka miesięcy był komendantem Wyższej Szkoły Wojsk Lądowych, po czym przeniesiono go do rezerwy.
We wrześniu 1942 ponownie został powołany do służby czynnej i objął dowództwo , która została dwa lata później przemianowana na 37. Armię. Sprawował tę funkcję do grudnia 1944, kiedy odszedł na emeryturę.
W 1948 został aresztowany i osadzony w tokijskim , oskarżony przez władze australijskie o zbrodnie wojenne, m.in. zamordowanie jeńców. W procesach prowadzonych na wyspie Manus w latach 1950–1951 został uniewinniony i zwolniony.