wygłosił mowę pożegnalną podczas nabożeństwa żałobnego na Jasnej Górze przy trumnie zmarłego pisarza Henryka Sienkiewicza, stwierdzając m.in.:
Po złożeniu urzędu generała zakonu w 1931 na własną prośbę przeniósł się do klasztoru w Leśnej Podlaskiej, gdzie od sprawował początkowo obowiązki ekonoma domu zakonnego i podprzeora, a od przeora i jednocześnie proboszcza parafii św. Piotra i Pawła, który to urząd pełnił do . Tam też wraz z arch. Adolfem Szyszko-Bohuszem zlecił restaurację bazyliki św. Piotra i św. Pawła (podwyższenie wieży północno-wschodniej). Następnie po zakończeniu pobytu w Leśnej Podlaskiej powrócił na Jasną Górę. Podczas trwającej II wojny światowej był na Jasnej Górze wykładowcą w tajnym seminarium duchownym paulinów. W latach (1946–1952) po raz drugi pełnił urząd generała zakonu. Był kaznodzieją oraz działaczem społecznym, współdziałając m.in. z miejską radą Częstochowy, zwłaszcza na polu oświaty i działalności charytatywnej oraz ruchu pielgrzymkowego. Malarz Aleksander Borawski uwiecznił w 1934 jego podobiznę obrazem olejnym, znajdującym się na Jasnej Górze. Zmarł w klasztorze jasnogórskim, po czym został po uroczystościach pogrzebowych pochowany w krypcie pod kaplicą Matki Bożej na Jasnej Górze w dolnym ciągu nisz grobowych pod niszą o. Urbanusa Osóbki OSPPE.