cztery drużyny telefoniczne na wozach, natomiast kompania telefoniczno-budowlana składała się z trzech plutonów.
Organizacja pokojowa kadr baonów telegraficznych nie była zupełnienie dostosowana do zadań mob. Meldowano o tym niejednokrotnie w ciągu 1936, 1937 i 1938 w referatach przedstawianych I wiceministrowi spraw wojskowych oraz do Sztabu Głównego. Mimo to kadry baonów telegraficznych, posiadające przeciętnie 6 oficerów, 20 podoficerów zawodowych i około 20 szeregowych funkcyjnych (szoferzy, taborowi, kucharze), otrzymały do zmobilizowania na podstawie tabel ułożonych przez Oddział I Sztabu Głównego jednostki wojsk łączności dla dowództwa armii, których stan liczebny wynosił około 600 ludzi oraz rezerwowe jednostki wojsk łączności o stanie około 300 ludzi. Zmobilizowanie tych jednostek wymagało przydzielenia ze stanu czynnego minimalnych zawiązków podoficerów i szeregowców o odpowiednich specjalnościach (np. juziści, telefoniści stacyjni itp.) Kadra baonu telegraficznego specjalistów tych nie posiadała wobec tego całe zapotrzebowanie mobilizacji personalnej zostało pokryte wyłącznie rezerwistami, niejednokrotnie starszymi rocznikami, słabo wyszkolonymi. Wydajność zmobilizowanych w ten sposób jednostek była o 40–50% niższa.