Bezpośrednim powodem odejścia Meinhofa było niewyrażenie zgody na założenie przez niego własnego czasopisma. W latach 1909–1936 pracował w Instytucie Kolonialnym w Hamburgu, od 1919 roku będącego w strukturach nowo powstałego Uniwersytetu Hamburskiego. Był dyrektorem Seminarium Języków Kolonialnych, a od 1919 roku Pierwszym Prezesem Wydziału Studiów Afrykańskich. Założył tu czasopismo naukowe pt. Zeitschrift für Kolonialsprachen (później wydawane pod tytułem Zeitschrift für Eingeborenensprachen). Brał udział w konferencjach językoznawców. Niektóre jego wykłady zostały wydane w formie książkowej. W latach 1914 i 1927–1928 odbył kolejne podróże do Afryki, kolejno do obecnej Tanzanii i Afryki Południowej.

Międzynarodowa popularność, emerytura i śmierć Przez kolejne lata Carl Meinhof zyskał sobie międzynarodową sławę, a jego pracę wywarły wpływ na kolejne pokolenie badaczy. Potwierdza to m.in. A.N. Tucker we wspomnieniu prof. Meinhofa opublikowanym na łamach Biuletynu School of Oriental and African Studies w Londynie. Dr Sara Pugach w haśle Encyklopedii Języków i Linwistów nazywa go najbardziej znanym lingwistą europejskim afrykanistą I połowy XX wieku.