Kariera akademicka mały|Gmach Główny Uniwersytetu w Hamburgu W latach 1903–1909 wykładał języki afrykańskie na Seminarium Orientalnym Uniwersytetu w Berlinie. Już w latach 1898–1900 trzykrotnie starał się o objęcie katedry, bezowocnie. W 1905 roku uzyskał tytuł profesora. Jego fakultet był za krótki, by mógł on przekazać swoim uczniom pełną wiedzę na temat języka. Zamiast tego starał się im pokazać, jak mogą w najłatwiejszy sposób nawiązać kontakt z afrykańskimi tubylcami. Wpajał im, żeby traktowali każdy język jako całkiem oddzielny świat, a nie patrzyli na nie przez pryzmat języków rodziny indoeuropejskiej. W tym czasie zaczął badać języki z innych rodzin niż Bantu, m.in. język nama, język herero, język Hotentotów i Buszmenów oraz języki chamickie. Ostatni termin już wówczas wzbudzał wiele kontrowersji i obecnie nie jest używany. Meinhof uważał, że istnieje związek między językami chamickimi a nigeryjskimi, Bantu i nama. Miało to udowadniać tezę, że mieszkańcy Afryki Subsaharyjskiej są czarnymi potomkami chamitów. Teza ta została później uznana za rasistowską i nieuzasadnioną, po czym została odrzucona przez badaczy, w tym przez niego samego. Meinhof odszedł z Uniwersytetu w Berlinie z powodu konfliktu z dyrektorem Semianrium Orientalnego . Ich współpraca od początku była burzliwa.