Głównym czeskim reżyserem epoki międzywojennej okazał się jednak Martin Frič. Jego filmy Dwanaście krzeseł (1933, współreżyser Michał Waszyński), Rewizor (1933), Przejedzony sklep (1933), Janosik (1935), a także tworzone z udziałem komików Jiřego Voskovca i Jana Wericha Hej rup! (1934) i antyfaszystowski Świat należy do nas (1937) – odnosiły sukcesy kasowe. Frič kontynuował reżyserię filmową w trakcie wojny w obrębie Protektoratu Czech i Moraw, a nawet w czasach stalinizmu. Rozgłos zdobyła również osadzona w XVI wieku komedia kostiumowa Cech panien kutnohorskich (1938) Otakara Vávry, odzwierciedlająca klimat układu monachijskiego. Po aneksji Czech przez Niemcy Vávra konsekwentnie odmawiał produkcji dalszych filmów; mimo to czeska produkcja filmowa w okresie Protektoratu zasadniczo nie uległa zmianom, a podczas wojny zrealizowano w jej ramach około 80 filmów. W Pradze nakręconych zostało wiele scen antysemickiego filmu Veita Harlana Żyd Süss (1940) z udziałem czeskich Żydów jako statystów oraz antyczeskiego Złotego miasta (1942).