Jakkolwiek część czeskich reżyserów starszej daty w owej dekadzie odnosili prestiżowe sukcesy – dotyczy to szczególnie Vojtĕcha Jasnego (Gdy przychodzi kot, 1963) oraz Františka Vláčila (epos historyczny Małgorzata, córka Łazarza, 1965) – to właśnie młodsi absolwenci FAMU ustanowili nurt nazywany czechosłowacką Nową Falą. Jej postulatem było ukazywanie prawdziwego, pozbawionego upiększeń obrazu świata bliskiego własnemu doświadczeniu. Za pierwsze czeskie filmy nurtu uznawane są O czymś innym (1963) Věry Chytilovej, Pierwszy krzyk (1963) Jaromila Jireša oraz Czarny Piotruś (1963) Miloša Formana, naśladujące technikę cinéma-vérité. Każde ze wspomnianych twórców inaczej realizowało ową estetykę: Forman przyjął tonację ironiczno-komediową, widoczną w Miłości blondynki (1965) oraz Pali się, moja panno (1967). Jireš skoncentrował się na demaskacji politycznych mechanizmów komunistycznej Czechosłowacji, realizując osadzoną w mrocznych czasach stalinizmu adaptację powieści Milana Kundery Żart (1968). Tymczasem Chytilová, inspirowana koncepcjami francuskiej Nowej Fali, zasłynęła z otwarcie feministycznych eksperymentów takich jak Stokrotki (1966) oraz Owoce rajskich drzew spożywamy (1969).