Heterophanina Schoch, 1894 Heterosomatina Krikken, 1984 Pantoliina Krikken, 1984 Parachiliina Krikken, 1984 Stenotarsiina Kraatz, 1880 Taenioderini Mikšić, 1976 Chalcotheina Mikšić, 1976 Taenioderina Mikšić, 1976 Trichiini Fleming, 1821 Cryptodontina Lacordaire, 1856 Incina Burmeister, 1842 Osmodermatina Schenkling, 1922 Platygeniina Krikken, 1984 Trichiina Fleming, 1821 Valgini Mulsant, 1842 Microvalgina Kolbe, 1904 Valgina Mulsant, 1842 Xiphoscelidini Burmeister, 1842

Najstarsze skamieniałości kruszczycowatych znane są ze środkowego eocenu i pozostają nieoznaczone.

Hodowla Liczne kruszczycowate są popularne w terrarystyce ze względu na ubarwienie, rozmiary i stosunkową łatwość hodowli. Wśród najłatwiejszych gatunków wymienia się m.in. przedstawicieli rodzajów Chlorocala, Cyprolais, Eudicella, Dicronorhina, Pachnoda czy Stephanorrhina. Za podłoże służy im stosunkowo wilgotna, gruba warstwa starej ściółki z drzew liściastych z domieszką butwiejącego drewna takich drzew jak dąb czy buk, a w przypadku niektórych gatunków także z dodatkiem odchodów. Larwy dają się hodować w temperaturze pokojowej (22–25 °C), jednak wyższa temperatura (do 30 °C) przyspiesza ich wzrost. Celem uniknięcia przypadków wzajemnego ich uszkadzania i uśmiercania zaleca się dodawanie pokarmu bogatego w białko lub chowanie ich osobno.