Thomson, 1877 Rhamphorrhina Klug, 1855 Rhomborhina Hope, 1837 Scythropesthes Kraatz, 1880 Smicorhina Westwood, 1847 Spelaiorrhina Lansberge, 1886 Stephanocrates Kolbe, 1892 Stephanorrhina Burmeister, 1842 Taurhina Burmeister, 1842 Tmesorrhina Westwood, 1841 Torynorrhina Arrow, 1907 Trigonophorus Hope, 1831 podplemię: Dicronocephalina Krikken, 1984 Dicronocephalus Hope, 1837 Platynocephalus Westwood, 1854 podplemię: Goliathina Latreille, 1829 Argyrophegges Kraatz, 1895 Fornasinius Bertoloni, 1853 Goliathus Lamarck, 1801 – goliat Hegemus J. Thomson, 1881 Hypselogenia Burmeister, 1840 podplemię: Ichnestomatina Burmeister, 1842 Gariep Péringuey, 1907 Ichnestoma Gory & Percheron
Hodowla Liczne Goliathini są popularne w hodowlach terrarystycznych ze względu na ubarwienie, rozmiary i stosunkową łatwość hodowli. Wśród najłatwiejszych gatunków wymienia się m.in. przedstawicieli rodzajów Chlorocala, Cyprolais, Eudicella, Dicronorhina czy Stephanorrhina. Za podłoże służy im stosunkowo wilgotna, gruba warstwa starej ściółki z drzew liściastych z domieszką butwiejącego drewna takich drzew jak dąb czy brzoza. Larwy dają się hodować w temperaturze pokojowej (22–25 °C), jednak wyższa temperatura (do 30 °C) przyspiesza ich wzrost.