thumb|Eudicella gralli (samiec po lewej; samica po prawej) thumb|Samiec Dicronocephalus wallichii thumb|Heterorrhina macleayi thumb|Samiec Goliathus cacicus thumb|Trigonophorus rothschildi thumb|Stephanorrhina guttata thumb|Chlorocala africana oertzeni thumb|Dicronorrhina derbyana derbyana Goliathini – plemię chrząszczy z rodziny poświętnikowatych i podrodziny kruszczycowatych.
Morfologia Większość gatunków osiąga średnie i duże jak na chrząszcze rozmiary ciała. Największy przedstawiciel, Goliathus goliatus, osiąga 110 mm i jest jednym z najcięższych chrząszczy oraz jednym z najmasywniejszych owadów zdolnych do lotu. W budowie głowy przejawia się dymorfizm płciowy – u samców zwykle występują wyrostki na nadustku. Czułki buduje dziesięć członów, z których trzy ostatnie formują buławkę. Żuwaczki są niewidoczne patrząc od góry, wskutek nakrycia nadustkiem. Przedplecze pozbawione jest wyodrębnionego płata środkowo-nasadowego. Między nasadami pokryw widoczna jest tarczka. Pokrywy mają lekkie wcięcia na bocznych brzegach umieszczone za guzami barkowymi. Taka ich budowa umożliwia im lot z zamkniętymi pokrywami. Epimeryty śródtułowia są wyraźnie widoczne od góry, wskutek odsłonięcia rzeczonymi wcięciami. Powierzchnia pokryw może być naga lub porośnięta delikatnym, jedwabistym owłosieniem (omszeniem). Przednia para odnóży ma stożkowate, skierowane ku dołowi biodra. Śródpiersiowo-zapiersiowy wyrostek międzybiodrowy zwykle szeroko rozdziela biodra środkowej pary odnóży. Biodra tylnej pary stykają się ze sobą. Stopy wszystkich par odnóży zwieńczone są empodiami oraz nierozszczepionymi i zbliżonymi do siebie rozmiarami pazurkami. Odwłok jest krótki i ma duże, dobrze widoczne od góry pygidium.
Larwami są pędraki o ciele wygiętym w kształt litery „C”, przy czym może się ono rozprostowywać przy poruszaniu i w przypadku zaniepokojenia. Największe rozmiary osiągają u niektórych przedstawicieli rodzaju goliat, dochodząc do 130 mm długości i przekraczając masę 100 gramów (jedne z najmasywniejszych przedstawicieli gromady owadów).
Występowanie Przedstawiciele plemienia występują głównie w krainie etiopskiej i orientalnej. Dwa rodzaje zamieszkują Nowy Świat; oba znane są z Meksyku.
Taksonomia Takson ten wprowadził w 1829 roku Pierre-André Latreille pod nazwą Goliathides. Jest to dosyć obszerne plemię, obejmujące około 80 rodzajów, sklasyfikowanych w 4 podplemionach:
podplemię: Coryphocerina Burmeister, 1842 Anisorrhina Westwood, 1842 Asthenorhella Westwood, 1874 Asthenorhina Westwood, 1844 Bietia Fairmaire, 1898 Bothrorrhina Burmeister, 1842 Brachymitra Kolbe, 1904 Caelorrhina Hope, 1841 Cheirolasia Westwood, 1843 Chlorocala Kirby & Spence, 1828 Chondrorrhina Kraatz, 1880 Compsocephalus White, 1845 Cosmiomorpha Saunders, 1852 Cyphonocephalus Westwood, 1842 Daedycorrhina Bates, 1888 Dicellachilus Waterhouse, 1905 Dicheros Gory & Percheron, 1833 Dicronorhina Hope, 1837 Diphyllomorpha Hope, 1843 Dymusia Burmeister, 1842 Euchloropus Arrow, 1907 Eudicella White, 1839 Eutelesmus Waterhouse, 1880 Gnathocera Kirby, 1825 Gnorimimelus Kraatz, 1880 Hemiheterorrhina Miksic, 1974 Herculaisia Seillière, 1910 Heterorrhina Westwood, 1842 Ischnoscelis Burmeister, 1842 Jumnos Saunders, 1839 Lansbergia Ritsema, 1888 Lophorrhina Westwood, 1842 Lophorrhinides Perissinotto, Clennell & Beinhundner, 2019 Macrotrigonophorus Miksic, 1974 Mecynorhina Hope, 1837 Mystroceros Burmeister, 1842 Narycius Dupont, 1835 Neophaedimus Schoch, 1894 Neoscelis Schoch, 1897 Plaesiorrhina Burmeister, 1842 Priscorrhina Krikken, 1984 Pseudotorynorrhina Miksic, 1967 Ptychodesthes Kraatz, 1883 Raceloma J. Thomson, 1877 Rhamphorrhina Klug, 1855 Rhomborhina Hope, 1837 Scythropesthes Kraatz, 1880 Smicorhina Westwood, 1847 Spelaiorrhina Lansberge, 1886 Stephanocrates Kolbe, 1892 Stephanorrhina Burmeister, 1842 Taurhina Burmeister, 1842 Tmesorrhina Westwood, 1841 Torynorrhina Arrow, 1907 Trigonophorus Hope, 1831 podplemię: Dicronocephalina Krikken, 1984 Dicronocephalus Hope, 1837 Platynocephalus Westwood, 1854 podplemię: Goliathina Latreille, 1829 Argyrophegges Kraatz, 1895 Fornasinius Bertoloni, 1853 Goliathus Lamarck, 1801 – goliat Hegemus J. Thomson, 1881 Hypselogenia Burmeister, 1840 podplemię: Ichnestomatina Burmeister, 1842 Gariep Péringuey, 1907 Ichnestoma Gory & Percheron
Hodowla Liczne Goliathini są popularne w hodowlach terrarystycznych ze względu na ubarwienie, rozmiary i stosunkową łatwość hodowli. Wśród najłatwiejszych gatunków wymienia się m.in. przedstawicieli rodzajów Chlorocala, Cyprolais, Eudicella, Dicronorhina czy Stephanorrhina. Za podłoże służy im stosunkowo wilgotna, gruba warstwa starej ściółki z drzew liściastych z domieszką butwiejącego drewna takich drzew jak dąb czy brzoza. Larwy dają się hodować w temperaturze pokojowej (22–25 °C), jednak wyższa temperatura (do 30 °C) przyspiesza ich wzrost. Celem uniknięcia przypadków wzajemnego ich uszkadzania i uśmiercania zaleca się dodawanie pokarmu bogatego w białko lub chowanie ich osobno. Szczególnie dużych ilości białka w diecie wymagają np. larwy goliatów. Osobniki dorosłe wymagać mogą symulacji dłuższych dni oraz dogrzewania w dzień i spadków temperatury nocą, a nakłonienie ich do składania jaj bywa najtrudniejszym elementem hodowli. W karmieniu owadów dorosłych stosuje się miękkie owoce, specjalne galaretki, a w niektórych rodzajach także delikatne kwiaty i liście.
Przypisy
Kategoria:Kruszczycowate