Od 1973 do 2017 r. był pracownikiem naukowym na Wydziale Elektroniki PW w Instytucie Podstaw Elektroniki (późniejsza nazwa Instytut Systemów Elektronicznych). Kolejne stopnie naukowe uzyskał w latach: starszego asystenta (1973), adiunkta (1974), doktora habilitowanego (1981), docenta (1987 – jego awans był wstrzymany ze względów politycznych na 6 lat) i profesora nadzwyczajnego PW (1991). Tytuł profesora uzyskał w 1996, a tytuł profesora zwyczajnego w 2000.
Działalność naukowa
Specjalista w dziedzinie czujników, mikroczujników, mikrosystemów (MEMS) i elektronicznych systemów pomiarowych. W szczególności prowadził nowatorskie prace naukowe w dziedzinie półprzewodnikowych czujników wilgotności i ciśnienia i ich aplikacji medycznych. Rozwijał nowe konstrukcje (w tym pierwszy na świecie półprzewodnikowy zintegrowany detektor temperatury punktu rosy) i technologie do ich wytwarzania (w tym technologię „ink-jet printing” na podłożach foliowych, elastycznych i tekstylnych) oraz bezprzewodowe interfejsy do czujników inteligentnych. Opracował szereg nowych procedur i algorytmów pomiarowych (w szczególności w szybkich higrometrach punku rosy) oraz prowadził zaawansowane prace w dziedzinie wieloparametrowych metod pomiaru (ang. measurement data fusion).