Obraz ciała może być negatywny lub pozytywny. Negatywny obraz ciała jest powiązany z niezadowoleniem z rozmiaru ciała, wyglądu, muskulatury, wagi i wiąże się z poczuciem wstydu i lęku. Osoby z negatywnym obrazem ciała czują, że ich ciała są wadliwe w stosunku do innych i są bardziej narażone na poczucie izolacji, posiadanie niskiej samooceny, depresji i zaburzeń odżywiania.
Wizerunek obrazu ciała składa się z czterech komponentów: poznawczego, emocjonalnego/afektywnego, behawioralnego i percepcyjnego. Komponent poznawczy obejmuje myśli i przekonania związane z ciałem, a zaburzenia w tym obszarze przyjmują charakter zniekształceń w myśleniu o ciele, na przykład wyolbrzymianie jednych i minimalizowanie innych danych. Komponent behawioralny to postawy wobec ciała i jego poszczególnych elementów, a także zachowania ukierunkowane na jego zmianę, na przykład diety i ćwiczenia. Komponent emocjonalny obejmuje uczucia łączące się z ciałem, a czynnik percepcyjny – oszacowanie kształtów i rozmiaru ciała. Mogą wystąpić tu zniekształcenia, na przykład przeszacowanie wymiarów ciała, czy zdeformowane postrzeganie jego elementów. Badania wskazują na występowanie tendencji wśród kobiet do postrzegania elementów swojego ciała jako większe, niż są w rzeczywistości.