Druga Konstytucja Helwecka (niem. die zweite Verfassung) – ustawa zasadnicza Szwajcarii obowiązująca w latach 1802–1803.
Tło historyczne W 1799 Republika Helwecka stała się polem bitwy w wojnie francusko-austriackiej. Natomiast w lecie tego roku część jej ziem była przejściowo okupowana przez armię Aleksandra Suworowa. Wewnątrz kraju dochodziło do powstań antyfrancuskich. Do jednego z większych zrywów doszło w Glarus i Schwyz. Jego przywódcą był Alois von Reding, jednak został on pokonany 2 maja 1798 przez wojska francuskie w bitwie pod Rothenthurm. Kolejne takie powstania wybuchały w 1799 w kantonach: Uri, Schwyz, Tessynie i Valais.
Do rozłamu doszło się też wśród szwajcarskich polityków. Wyniku polaryzacji polityki wydzieliły się dwie frakcje: unitarystów, którzy pragnęli państwa jednolitego i niepodzielnego, tudzież federalistów opowiadających się za zwiększeniem pozycji i uprawnień kantonów. Obie grupy szukały poparcia dla swoich wizji ustrojowych u Napoleona. Konflikt jednej i drugiej strony przekładał się też na niespokojną sytuację polityczną w kraju oraz liczne zamachy stanu, do których doszło w styczniu i sierpniu 1800, w październiku 1801 jak i kwietniu 1802. Politycy szwajcarscy próbowali także dokonać zmiany ustroju kraju poprzez próby uchwalenia nowych ustaw zasadniczych.