14:
same określały swoje wydatki i środki na ich pokrycie, ustalały organizację sądownictwa kantonalnego (nie mogło być więcej niż dwie instancje), sprawowały pieczę nad policją, zarządzały nieruchomościami kantonalnymi (na sprzedaż wymagana była jednak zgoda Senatu), zapewniały i dbały o porządek na ulicach, drogach i mostach.
Władza ustawodawcza w kraju należeć miała do dwuizbowego parlamentu: Senatu i Sejmu Związkowego (Tagsatzung). W skład Senatu wchodzili: Landammann, dwóch namiestników krajowych i dwudziestu czterech członków wybieranych z poszczególnych kantonów wedle zasady, że jeden kanton był reprezentowany przez co najmniej jednego deputowanego (ale nie więcej niż trzech). Mianowani byli przez Sejm, a co roku następować miała wymiana 1/5 jego składu (dopuszczalny był ponowny wybór).
Do zadań Senatu należało m.in.:
przygotowywanie projektów ustaw i przedkładanie ich do przyjęcia przez Sejm Związkowy; wydawanie rozporządzeń na wniosek rządu Republiki; zawieranie pokoju, traktatów i umów handlowych oraz wnioskowanie do Sejmu o uchwalenie deklaracji wojny; rozstrzyganie sporów pomiędzy kantonami, dotyczących administracji państwowej; stosowanie prawa łaski, a także wybór Landammanna i namiestników krajowych.