wolność osobistą (była niezbywalna, a jej ograniczenie mogło być spowodowane wyłącznie wolnością drugiego człowieka lub korzyścią ogólną uznaną przez prawo), wolność sumienia (nieograniczona), wolność wyznania (nie mogła zakłócać porządku publicznego i nie mogła preferować żadnego z wyznań), wolność prasy (zakaz udzielania instrukcji), nienaruszalność własności (jej naruszenie mogło nastąpić wyłącznie w sytuacji pilnej lub na niezbędne potrzeby publiczne – konstytucja gwarantowała właścicielowi sprawiedliwe odszkodowanie), swobodę osiedlania się, swobodę wykonywania rzemiosła.
W art. 8 konstytucja wprowadzała zakaz dziedziczenia władzy, rang i godności, a także używania tytułów lub uprawnień na to wskazujących. W nowym, jednolitym i niepodzielnym państwie kantony traciły swoją niezależność. Art. 2 konstytucji znosił wszelkie granice wewnętrzne, zaś art. 15 uznawał kantony (podobnie jak dystrykt, gminę, osiedle i dzielnicę) za jednostkę podziału administracyjnego kraju. Można też mówić o tym, że stanowić miały odpowiednik francuskich departamentów. Wszystkie kantony (a miało ich być 22) wymieniał art. 18 – oprócz dawnych trzynastu kantonów, tworzących Starą Konfederację, w składzie Republiki Helweckiej znaleźć się miały nowe: Valais, Leman (Vaud), Argowia, Bellinzona, Lugano, Recja (Gryzonia), Sargans, Turgowia i St.