Władza ustawodawcza w Republice Helweckiej należała do dwuizbowego parlamentu, złożonego z Senatu i Wielkiej Rady. W składzie Senatu zasiadało po czterech deputowanych z każdego kantonu oraz byli członkowie rządu Republiki). Wielka Rada była złożona tymczasowo z ośmiu przedstawicieli z każdego kantonu. Bierne prawo wyborcze do Wielkiej Rady przysługiwało osobom, które ukończyły 25 lat i korzystały z praw obywatelskich. Natomiast do Senatu przyjmowano obywateli ze skończonym wiekiem 30 lat oraz o stanie cywilnym: żonaty lub wdowiec. Deputowanym przysługiwał immunitet – wniosek o ściganie kierowany był do Wielkiej Rady, a ona decydowała o ewentualnym jego rozpatrzeniu (art. 52–53). Uprawnienia parlamentu wymieniał art. 47 – „Senat przyjmuje lub odrzuca rezolucje Wielkiej Rady”- tudzież art. 50 „W sprawach finansów, pokoju i wojny Rady Ustawodawcze działają wyłącznie na podstawie uprzednich propozycji Dyrektoriatu Wykonawczego, które przyjmują lub odrzucają”.
Władzę wykonawczą w kraju sprawować miał Dyrektoriat Wykonawczy, składający się z pięciu członków. Co roku jego skład miał być odnawiany o jedną osobę. Bierne prawo wyborcze przysługiwało osobom żonatym lub wdowcom, które ukończyły 40 rok życia.