Akt II Fedrę wszystko drażni, nigdzie nie umie znaleźć sobie miejsca. Piastunka modli się do Diany prosząc ją o pomoc w rozmowie z Hipolitem. Nakłania go, by nie unikał towarzystwa i oddał się na służbę Wenus, by przedłużyć trwanie ludzkiego gatunku i zyskać towarzyszkę życia. Hipolit jest jednak dumny ze swej samotności. Uważa, że życie dworskie rodzi złe obyczaje, chwali życie na łonie natury, czystość ludzi złotego wieku, którą zniszczyła przewrotność ludzi następnych pokoleń, głównie za sprawą przewrotnych kobiet. Dlatego po śmierci matki nienawidzi wszystkich kobiet. Zjawia się Fedra i mdleje na jego widok. Ocucona prosi go, jako wdowa, o pomoc, a wreszcie wyznaje z trudem miłość. Hipolit jest wstrząśnięty, chce skończyć z ohydą przebijając mieczem macochę. Ostatecznie jednak porzuca miecz, czując się nim zbrukany i odchodzi w pomieszaniu. Piastunka przyzywa chór Atenek i oskarża Hipolita i próbę gwałtu na macosze. Chór śpiewa pochwałę urody młodzieńca, nie ufa jednak knowaniom Fedry i jej sługi. mały|Fedra i Hipolit. Fresk z Pompejów