Akt I mały|Fedra z piastunką. Pompeje. 20-60 r. Hipolit wybiera się na łowy, zwołuje drużynę i modli się do Diany, bogini łowów, o ich pomyślny przebieg. Po jego odejściu z pałacu wychodzi Fedra z piastunką. Królowa skarży się na swój los. Jej mąż, specyficznie pojmując wierność, wyprawił się do królestwa podziemi, by porwać żonę boga Plutona, Prozerpinę i od czterech lat nie wraca z tej krainy bez powrotu. Ona sama zakochała się szaloną miłością w młodzieńcu, który z całego serca oddaje się łowom. Piastunka radzi jej nie hodować w sercu występnej miłości, bo jej gdy wzrośnie nie opanuje. Przestrzega ją przed karą bogów, którzy widzą wszelkie zło i przed zrodzeniem, jak matka potworów, z potwornego związku. Wyrzuca swej pani, że podobne szały rodzą się ze zbytku, przestrzega przed surowością męża i odrazą, którą żywi Hipolit do kobiet. Fedra w końcu ulega i postanawia skończyć ze sobą. Przerażona piastunka decyduje się jej pomóc. Chór śpiewa pieśń na cześć Wenus, której nie potrafił się oprzeć ani Febus, ani Jowisz, ani Herkules.