Szczególnie sceny pomiędzy Fedrą i Hipolitem oraz pomiędzy Fedrą a Tezeuszem dawały autorowi doskonały materiał do zbudowania scen pełnych kontrastu i patosu.
Fedra na tle epoki W literaturze naukowej pojawiały się sugestie, że mimo greckiej fabuły, tragedia zawiera aluzje do wydarzeń na dworze cesarskimː do miłosnego stosunku żony cesarza Klaudiusza, Messaliny z Gajuszem Siliuszem (w. 987 i n.) oraz do jej upadku (w. 1123 i n.). Sugestie te cieszą się powszechnym uznaniem badaczy. Niewątpliwie natomiast utwór oddaje ogólny nastrój elit epoki wczesnego pryncypatu. Wyraźny jest pesymizm, mający swe źródło w beznadziejnej sytuacji politycznej tej grupy społecznej, skłaniający do idealizowania przeszłości, gloryfikacji tzw. wieku złotego, gdy ziemia była wspólna i nie znano ani chciwości, ani zbytku. Hipolit snuje więc rozważania o wspaniałej epoce, w której można było żyć wedle praw natury w ubogiej chatce. Chór skarży się na Jowisza i matkę-naturę, że o ile przyrodą rządzą stałe i niezmienne prawa, to ludzkim życiem - ślepy los, najczęściej okrutny dla ludzi dobrych.