Zajmował to stanowisko do 1975 roku, kiedy to został zastępcą dyrektora Instytutu Filologii Polskiej UAM – pełnił tę funkcję przez dwie kadencje – 1975-1978 oraz 1978-1981. W 1991 został powołany przez rektora UAM na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Zakładzie Języka Polskiego Instytutu Filologii Polskiej UAM.
Zmarł z powodu choroby 23 listopada 1992 roku. Pochowany został na cmentarzu parafii pw. św. Stanisława przy ulicy Wojciechowskiego w Poznaniu.
Kariera naukowa Tadeusz Skulina zajmował się różnymi sferami języka: współczesną polszczyzną, dialektologią i fonetyką historyczną, slawistyką, onomastyką ruską i rutenistyką; w zakresie antroponimii polskiej: przezwiskami, pseudonimami i kryptonimami, polskim nazewnictwem kobiecym, badaniem nad ustalaniem się nazwisk w dobie średniopolskiej.
Twórczość naukową rozpoczął od prac: Na marginesie tłumaczenia angielskiego slangu (1958) oraz Rzeczowniki augmentatywne wstecznie derywowane (1959), które wydrukowano w czasopiśmie „Język Polski”. Opublikował też wyniki swojej pracy magisterskiej w rozprawie O aspekcie czasowników w słowniku Jana Mączyńskiego, która ukazała się w 1959 roku w „Zeszytach Naukowych UAM”. Jego praca doktorska nosiła tytuł: Rozwój grup spółgłosek zwarto-szczelinowych w języku polskim.