W zachowanych listach pasterskich zwanych Ofumi lub Gobunsho, Rennyo sprzeciwiał się równaniu sekty Ikkō-shū z Jōdo-shinshū: "Ustalono z całą pewnością, że nasz Założyciel (Shinran - przyp. aut.) nie nazwał specjalnie naszej szkoły Ikkō-shū. Zasadniczo ludzie nazywają nas tak, dlatego że polegamy wyłącznie na Amitabha Buddzie... Jednak Założyciel nazwał tę sektę Jōdo Shinshū. Dlatego musicie zrozumieć, że my z naszej sekty nie powstaliśmy w żaden sposób jako Sekta Jednomyślna, ani nie nazwaliśmy jej tak".
Konsekwencje działalności W kraju podzielonym pomiędzy zwalczających się i rywalizujących daimyō, rosły niepokoje społeczne. Część ludności zaczęła kwestionować zasadność istnienia systemu feudalnego, kojarzonego ze słabą władzą, wyzyskiem i nadmiernym uprzywilejowaniem kasty samurajów. Ideologia Ikkō-shū stała się więc atrakcyjna dla skłonnych do rewolty grup społecznych takich jak chłopi, drobni kupcy i rzemieślnicy, a nawet wśród pomniejszych rodów samurajskich. Popularnością cieszyła się także wśród buddyjskich mnichów-wojowników, zwanych sōhei. Szczególnie silne wpływy uzyskała w prowincji Echizen w środkowej Japonii. Od połowy XV w. wyznawcy Ikkō-shū rozpoczęli organizowanie powstań i wystąpień antyfeudalnych, które przeszły do historii pod zbiorczą nazwą powstań Ikkō-ikki. Pod koniec XV w.