ruch Ikkō-shū przybrał na znaczeniu, czego przejawem było wybudowanie świątyni-fortecy Ishiyama Hongan-ji w 1499 oraz wielkiego kompleksu militarnego Nagashima, który powstał w latach 1550–1560. W 2. poł. XVI w. przeciwko ruchowi występowali najznaczniejsi samurajowie: Nobunaga Oda, który doprowadził do zdobycia i zniszczenia obydwu fortec (w 1574 i 1580) oraz Hideyoshi Toyotomi, który na zgliszczach Ishiyamy Hongan-ji wzniósł swój zamek Ōsaka.
Ocaleli z pogromów wyznawcy Ikkō-shū zeszli ze swoim kultem do podziemia. Ta ukryta forma buddyjskich praktyk otrzymała nazwę Kakure nenbutsu. Już we wcześniejszych latach zdarzało się, że wyznawcy musieli ukrywać swoje przekonania religijne i modlić się w oddalonych świątyniach, gdzie prawo było liberalniejsze. Po złamaniu potęgi sekty przez Odę i Toyotomiego, tajne organizacje członków Ikkō-shū stały się znacznie liczniejsze. W ukryciu funkcjonowały one aż do restauracji Meiji w 1868, kiedy to ogłoszono deklarację o wolności wyznania. Ostatnie tajne grupy Kakure nenbutsu przetrwały jednak aż do 1999.
Bibliografia Joryu, Chiba, Orthodoxy and Heterodoxy in Early Shinshu: Kukushi Nembutsu and Kakure Nembutsu [w:] Foard, James H.; Solomon, Michael; Payne Richard K., The Pure Land Tradition: History and Development, Fremont 2006; Sansom, George Bailey, History of Japan to 1334, Stanford 1958; Turnbull, Stephen, Japanese Warrior Monks AD 949–1603, Oxford 2003.
Kategoria:Amidyzm