thumb|Obwieszczenie z 3 listopada 1939 roku o skazaniu na karę śmierci Eugenii Włodarz i Elżbiety Zahorskiej Elżbieta Maria Zahorska (ur. 6 czerwca 1915 w Krucicach koło Wiaźmy, zm. 2 listopada 1939 w Warszawie) – studentka Uniwersytetu Warszawskiego, rozstrzelana w pierwszej publicznej egzekucji w Warszawie. Uchodzi za symboliczną prekursorkę małego sabotażu.
Życiorys Elżbieta Maria Zahorska była córką polskiego szachisty i prawnika Eugeniusza Zahorskiego oraz pisarki Anny Zahorskiej ps. Savitri (zm. w roku 1942 w Auschwitz-Birkenau). Miała pięcioro rodzeństwa: Bronisława, Jerzego, Józefa, Wandę, Krystynę. Wanda i Krystyna zginęły podczas powstania warszawskiego.
Rodzina przeniosła się do Polski w 1918 roku. Po zdaniu matury Elżbieta ukończyła kurs w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu i pracowała jako juzistka w urzędzie pocztowym w Wilnie. Zaczęła studiować polonistykę na Uniwersytecie im. Stefana Batorego, a później na Uniwersytecie Warszawskim. Po agresji III Rzeszy na Polskę uczestniczyła w obronie Warszawy jako telegrafistka, łączniczka, a także obsługiwała ckm na jednym ze stanowisk obrony przeciwlotniczej, w czym pomogło jej przeszkolenie w ramach Przysposobienia Wojskowego Kobiet. Jako łączniczka rozwoziła konno rozkazy do Sochaczewa i Rembertowa.