jeśli ktoś miał jakikolwiek wpływ na wszystkich członków Ikkō-ikki, to był to Rennyo, ówczesny przywódca szkoły Jōdo-shinshū Hongan-ji. W pewnym stopniu wykorzystywał on religijny zapał sekty w obronie podległych sobie świątyń. Był jednak ostrożny w popieraniu jej radykalnych wyznawców i dystansował się zarówno od wywoływanych rebelii, jak i od samego ruchu Ikkō. Był jednak szczególnie przeciwny ofensywnej przemocy, którą stosowali jej członkowie.
Pochodzenie ruchu sięga dwóch płaszczyzn: religijnej i społeczno-ekonomicznej. W pierwszej, początki ruchu to narodziny kultu Buddy Amitabhy, który głosił myśliciel Shinran w XIII w. W kolejnych wiekach kult ten wyewoluował w różnych kierunkach. Jednym z jego odłamów stała się sekta Ikkō-shū, która głosiła wojowniczą drogę prowadzącą do zbawienia. Od nazwy sekty, jej członków nazywano zwolennikami jednomyślności („Ikkō” znaczy jednomyślność). Z uwagi na prześladowania wyznawców, członkowie sekty zwrócili się o wsparcie do stosunkowo silnej i zbliżonej w poglądach szkoły nauczającej w duchu Jōdo-shinshū. Z czasem obie nazwy zaczęto stosować jako synonimy, czemu przeciwstawiał się Rennyo, odrzucający przemoc ofensywną, ale widzący pozytywne aspekty ruchu jednomyślności.