Druga płaszczyzna, społeczno-ekonomiczna, wynikała z jednej strony ze słabości ówczesnej władzy centralnej, gdyż kolejni cesarze byli marionetkami w rękach szogunów, a z drugiej z wyzysków i niesprawiedliwości jaką odczuwała znaczna część społeczeństwa ze strony gubernatorów i lokalnych daimyō. Dla obrony swoich interesów, powstała w XIV w. klasa zwana Jizamurai zaczęła organizować ligi dla wzajemnej obrony, które nazywano ikki. Przybierały one formę wystąpień przeciwko szogunom z rodu Ashikaga. Do takich ruchów należały przede wszystkim „Powstanie Białej Flagi” zainicjowane przez Shirahata-Ikki oraz „Powstanie Półksiężyca” Mikazuki-Ikki.
Bunty od XIV do XVI wieku Liczne wystąpienia miały miejsce jeszcze w XIV w. Dochodziło do nich w 1351, 1353, 1369, 1377, 1384–1386 i 1366–1369, ale z powodu słabej organizacji i małego oparcia w ludności wiejskiej, nie stanowiły realnego zagrożenia. Dopiero w XV w. ich organizacja polepszyła się, a udział chłopów poważnie się zwiększył. Ówcześni powstańcy zorganizowali się m.in. w Tsuchi-Ikki i Do-Ikki. W 1477 r. buntownikom udało się zająć wiele klasztorów i kaplic, z których ostrzegawczo dzwonili dzwonami aby wzbudzić strach w lokalnych władcach.