W latach 1933–1944 pisała zawodowo i mieszkała w Parnawie, gdzie była także dramaturgiem w teatrze Endla. Pisała zarówno opowiadania, jak i powieści oraz tłumaczyła obcą literaturę, m.in. Goethego i Zweiga. Jako wykształcona artystka zilustrowała także dwie ze swoich książek, zbiór opowiadań Rist ja rõõm oraz powieść Kass arvab, et... W 1932 r. jej książka Soomustüdruk wygrała konkurs na powieść wydawnictwa „Loodus”, a w 1940 r. zajęła pierwsze miejsce w konkursie gazet „Sirp ja Vasar” opowiadaniem Väike kivi. Od 1938 r. była członkiem Estońskiego Związku Pisarzy, a od 1945 roku członkiem Związku Pisarzy Estońskiej SRR.

W 1940 r. przeniosła się do Pechory z powodu pracy Augusta Kibuvitsa. W czasie II wojny światowej jej mąż zaginął i został uznany za zmarłego. W 1943 r. Leida wystąpiła o rozwód w 1943 r. Wiele lat później okazało się, że August uciekł do Kanady, pozostawiając żonę i córkę i poślubił Estonkę o imieniu Luise. W 1944 r. Leida Kibuvits znalazła zatrudnienie jako kierownik działu kultury w gazecie Rahva Hääl. Stanowisko to zajmowała przez dwa lata. W 1948 r. wyszła za mąż za komunistę Leo Aisenstadta (1912–1975). 4 lutego 1950 r. Aisenstadt został uwięziony i skazany na osiem lat więzienia przez władze sowieckie. Leia Kibuvits została aresztowana 13 lutego.