Największy sukces von Triera, uhonorowany Złotą Palmą Tańcząc w ciemnościach (2001), czerpał jednak inspirację z konwencji musicalu i łamał autorskie „śluby czystości”. Po skrajnie teatralnym, antyamerykańskim dyptyku Dogville (2003) oraz Manderlay (2005) popularność von Triera stopniowo zaczęła spadać, zwłaszcza gdy ten brnął w mizoginistyczną retorykę i ujawnił swe pronazistowskie sympatie.
Pierwszy film Dogmy 95 – Festen (1998) – zrealizował wszak Thomas Vinterberg, który na początku XXI wieku nakręcił mroczny obraz autodestrukcji Submarino (2010) oraz diagnozę społecznego samosądu na niewinnym człowieku, Polowanie (2012). W owym okresie wyróżniła się też Susanne Bier, autorka uhonorowanego Oscarem filmu W lepszym świecie (2010) o napięciach międzykulturowych, która nakręciła także nawiązujące do estetyki Dogmy dzieła Otwarte serca (2002), Bracia (2004) oraz Tuż po weselu (2006). Inny istotny reżyser duński, Nicolas Winding Refn, stał się rozpoznawalny dzięki należącym do kina gatunkowego dziełom Bronson (2008) oraz Drive (2011), kręconym z międzynarodową obsadą.