Bodźcem do zmian była działalność Billego Augusta, który po skromnych początkach (filmy dla dzieci i młodzieży Miesiąc miodowy, 1978; Zappa, 1983) zyskał międzynarodową sławę utrzymanym w poetyce psychologicznego realizmu laureatem Złotej Palmy w Cannes i Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Pelle zwycięzca (1987), opowieść o nędzy duńskich chłopów w feudalnym środowisku dworu w Bornholmie, dowodziła kunsztu realizacyjnego Augusta. Temu sukcesowi wtórowała dokonana przez Gabriela Axela adaptacja opowiadania Karen Blixen Uczta Babette (1987), również nagrodzona Oscarem.
Lata 90. XX wieku zdominowała jednak osobowość ekscentrycznego reżysera Larsa von Triera, znanego z radykalnych rozwiązań warsztatowych oraz drastycznej tematyki, który po niekoniecznie zauważalnym debiucie Element zbrodni (1984) tudzież Europie (1990) zdobył pozycję enfant terrible duńskiej kinematografii makabrycznym serialem telewizyjnym Królestwo (1994). W 1995 odczytał na 48. MFF w Cannes manifest nurtu Dogma 95, nawołującego do tworzenia filmów ascetycznych, bliskich autentyzmowi, niepoddanych wtórnej obróbce oraz nieprzestrzegających reguł kina gatunkowego. Po sukcesie melodramatu Przełamując fale (1994) von Trier przystąpił do realizacji jedynego w swojej twórczości filmu zgodnego z postulatem Dogmy, skandalizujących Idiotów (1998).