Tłum opóźnił egzekucję co spowodowało komentarz Jerzego III na temat niemoralności ówczesnych czasów.
W 1766 r. poślubiła Johna Norrisa (1740-1811), posła Rye w latach 1762-74, syna Johna Norrisa, byłego posła i właściciela ziemskiego z Hemsted, Benenden. Ślub odbył się najpierw w Szkocji 25 października w Trinity Church w Haddington, a później, po udzieleniu zezwolenia przez arcybiskupa Canterbury 4 grudnia 1766 r. w kościele St George’s Hanover Square w Londynie. Wiadomość o małżeństwie rozczarowała współczesnych, inni znów przypisywali nowej pani Norris opanowanie rozwiązłego życia męża i jego niepewnych finansów. Mówiono o niej, że jest dobroczyńcą miejscowej biednej społeczności a wieśniacy zachwycali się jej odwagą w jeździe konnej. Jednak już trzy miesiące później donoszono o jej podupadającym zdrowiu, prawdopodobnie z powodu gruźlicy lub ospy, obwiniano także za stan jej zdrowia zatrucie ołowiem, spowodowane używaniem kosmetyków. W drodze Hotwells w Bristolu zmarła w tawernie Three Tuns w Bath 10 marca 1767 r.