Po zwolnieniu z niewoli początkowo pracował w szpitalu w Wuppertalu, a od połowy listopada 1946 w klinice chirurgii Uniwersytetu w Getyndze, w której w styczniu 1953 obronił pracę habilitacyjną i objął stanowisko adiunkta (Oberarzt). W sierpniu 1959 został profesorem uczelnianym i od tego czasu prowadził nowo utworzony Oddział Chirurgii Klatki Piersiowej, Serca i Naczyń uniwersytetu w Getyndze. W 1967 został profesorem tytularnym. w 1971 jest jednym z założycieli Niemieckiego Towarzystwa Chirurgii Klatki Piersiowej, Serca i Naczyń, którego w latach późniejszych zostanie członkiem honorowym. Koncz należał do pionierów niemieckiej kardiochirurgii, włożył znaczący wkład w jej rozwój, jak i w stworzenie Centrum Kardiochirurgi w Getyndze z wykonywaniem operacji z użyciem krążenia pozaustrojowego. Już na początku lat 60. XX w. wykonywał z dobrym wynikiem korekcje całkowite tetralogii Fallota z użyciem sztucznego płucosercaL. Heilmeyer, R. Schoen, A. Prader:Ergebnisse der Inneren Medizin und Kinderheilkunde. Springer Verlag, Berlin-GÖttingen-Heidelberg 1964, , s: 34..