Od stycznia 1938 pracował jako inżynier w Fabryce Aparatów Elektrycznych Kazimierza Szpotańskiego, a od marca 1938 był kierownikiem warsztatów mechanicznego i elektrycznego w firmie Elis w Warszawie.
Podczas mobilizacji po wybuchu II wojny światowej zgłosił się ochotniczo do wojska i został wcielony i walczył w szeregach 3 Baonu Przeciwpancernego Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych, po przekroczeniu 18 września 1939 granicy polsko-rumuńskiej został internowany w obozie w Turnu-Severin, z którego zbiegł. Przez Jugosławię dostał się do Francji, gdzie w grudniu 1939 wstąpił do 6 Pułku Piechoty 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Ukończył szkołę podoficerską i w randze kaprala dowodził drużyną kompanii szturmowej. Walczył na wzgórzach Clos du Doubs oraz w Wogezach, po zawieszeniu broni przez Francję w czerwcu 1940 został internowany w Szwajcarii. Trzy miesiące później znalazł się w wojskowym obozie uniwersyteckim w Winterthur, gdzie jako asystent prof. Schredera prowadził ćwiczenia, a następnie wykłady z fizyki dla pozostałych internowanych. W 1941 rozpoczął przewód doktorski pod kierunkiem prof. Bruno Bauera i pod nadzorem prof. Saksera, równolegle kierował grupą na Wydziale Budowy Maszyn i Elektrotechniki Politechniki Federalnej w Zurychu.