W 1945 nostryfikował dyplom i obronił pracę, 10 maja 1946 uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Politechnice w Zurychu. Ukończył w Szwajcarii szkołę podchorążych i został plutonowym, po obronie doktoratu wyjechał do Francji, gdzie został zdemobilizowany.
Na zaproszenie prof. Kazimierza Drewnowskiego odwiedził Ośrodek Wyższych Studiów Polskich w Brukseli, a następnie powrócił do Polski. Początkowo pracował jako radca w Departamencie Energetyki Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego, od października 1946 przez pięć lat był specjalistą w Centralnym Zarządzie Energetyki. Równocześnie został kierownikiem-organizatorem Katedry Gospodarki Elektrycznej na Wydziale Elektrycznym Politechniki Wrocławskiej. W 1949 zorganizował zespół inżynierów i studentów, który wykonywał analizy i projekty z dziedziny automatyki elektrowni i sieci, badań, analiz i obliczeń sieciowych. Podjął działania nad stworzeniem laboratorium i aparatury do prowadzenia badań. W 1950 został profesorem nadzwyczajnym Politechniki Wrocławskiej, od 1954 kierował Katedrą Układów Elektroenergetycznych. Od października 1956 do stycznia 1959 był równolegle dyrektorem ds. naukowych resortowego Instytutu Energetyki w Warszawie, w obu ośrodkach prowadzono badania nad systemem energetycznym i jego automatyzacją.